Beter geslapen. Rustiger in mijn hoofd, meen ik.

Het valt onder het normale wanneer het leven in een hoog tempo door raast. Juist in deze periode waarbij er allerlei dingen uitvallen, ontstaat er ook een mate van verstilling. Tenminste dat merk ik bij mezelf. Verstilling geeft een bezinnen; zodra er een gewenning is ontstaan, een accepteren van of het bereiken van een status quo. En dat is nogmaals mijn persoonlijke ervaring. Ik werk niet in de medische zorg of binnen één van de andere urgente sectoren in deze situatie. Ik ben voornamelijk in isolatie in mijn huis. Ik neem waar en verwerk als kunstenaar.


Gewenning van dat ellendige. Toch schrik ik opnieuw van het nog steeds oplopend aantal doden in het land. Vandaag het cijfer 234. En dat cijfer valt nog erg mee in vergelijking met landen als Italië en Spanje. In alle Europese landen blijft het aantal nog steeds stijgen. In de Verenigde Staten is die stijging nog veel dramatischer. Die doden worden dan een abstract cijfer. Voor te stellen in aantallen zoals in vliegrampen misschien. Iedere dag vallen er weer meerdere jumbojets uit de lucht.


In ellendige situaties een dieper bereik vinden in het nadenken. De wetenschapper, de schrijver, de Nobelprijswinnaar en Holocaust overlever, die de basis van zijn werk vormde in het concentratiekamp.


Terug naar dat persoonlijke. Ik schrijf en ik kan schrijven over dat persoonlijke. Wat gebeurt er? Het beschrijven van een blik naar binnen. Is dat nuttig? De zelfreflectie, de zelfanalyse. En de wereld. Wat gebeurt er in de wereld? Het macro en micro model van beleving.


Gemeenschap en individu. Is er sprake van een duidelijke toenemende verbondenheid?

© 2020 by BARKODE