Het sentiment won vandaag van de ratio. En dus ben ik in de ochtend alsnog naar Dordrecht gereisd. Een stationsplein zonder mensen. Contact vermijden. Met mensen. Met oppervlakken. Een lege trein. Beschermende handschoenen. Niet gaan zitten. De stangen niet aanraken. Er waren geen andere mensen in de treincoupe. Het voelde vreemd. Als een film scène. In Dordrecht aangekomen ben ik op zoek gegaan naar een bloemist. Waar de meeste winkels gesloten zijn deze dagen stond er een marktkraam tegenover de supermarkt en daar stond een rij met mensen.

Een groot boeket met rozen. Stuurde haar een berichtje. Ze was thuis.

Ik ben niet naar binnen gegaan. We hebben kort, op afstand even gepraat. Tien minuten. Over hoe het nu allemaal ging. Daarna ben ik teruggelopen naar het station en heb een lege trein terug naar Rotterdam genomen.

Thuisgekomen heb ik mijn kleding in de was gedaan, mijn handen goed ontsmet en mijn gezicht gewassen. Daarna ook de pasjes, sleutels en telefoon ontsmet.

En nu zit ik in mijn werkkamer en voel ik mij rustig. Voel ik dat het een goede beslissing was en voel ik dat het goed is om iemand die het moeilijk heeft wat positiviteit te brengen. Dat was het voorname doel. En om met mijn eigen ogen te zien hoe ze is.

Ze is heel sterk.

© 2020 by BARKODE